เผา

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *pʰawᴬ¹, จากภาษาไทดั้งเดิม *prawᴬ; เทียบภาษาจีนยุคกลาง (MC bˠau, “อบ; เผา”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน เผา, ภาษาลาว ເຜົາ (เผ็า), ภาษาคำเมือง ᨹᩮᩢᩣ (เผัา), ภาษาเขิน ᨹᩮᩢᩣ (เผัา), ภาษาไทลื้อ ᦕᧁ (เผา), ภาษาไทดำ ꪹꪠꪱ (เฝา), ภาษาไทขาว ꪹꪞꪱ (เผา), ภาษาไทใหญ่ ၽဝ် (ผว), ภาษาไทใต้คง ᥚᥝᥴ (เผ๋า), ภาษาอาหม 𑜇𑜧 (ผว์), ภาษาปักษ์ใต้ เพ่า, ภาษาจ้วง byaeu

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เผา
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpǎo
ราชบัณฑิตยสภาphao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰaw˩˩˦/(สัมผัส)

คำกริยา[แก้ไข]

เผา (คำอาการนาม การเผา)

  1. (สกรรม) ทำให้ร้อนให้สุกหรือให้ไหม้เป็นต้นด้วยไฟ
    เผาเหล็ก
    เผากล้วย
    เผาป่า
  2. โดยปริยายหมายความว่า ทำให้ร้อน
    แดดเผา
  3. โดยปริยายหมายความว่า ทำให้เร่าร้อน
    กิเลสเผา
  4. โดยปริยายหมายความว่า ทำให้หมดไป
    เผากิเลส
  5. (ภาษาปาก) เร่งทำงานอย่างลวก ๆ ไป
  6. (ภาษาปาก) นินทา

คำประสม[แก้ไข]

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

เผา (คำอาการนาม ก๋ารเผา หรือ ก๋านเผา)

  1. (สกรรม) อีกรูปหนึ่งของ ᨹᩮᩢᩣ (เผัา)

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

เผา (อาการนาม การเผา)

  1. (สกรรม) เผา