เผา
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *pʰawᴬ¹, จากไทดั้งเดิม *prawᴬ; เทียบจีนยุคกลาง 炮 (MC baew, “อบ; เผา”); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨹᩮᩢᩣ (เผัา), เขิน ᨹᩮᩢᩣ (เผัา), อีสาน เผา, ลาว ເຜົາ (เผ็า), ไทลื้อ ᦕᧁ (เผา), ไทดำ ꪹꪠꪱ (เฝา), ไทขาว ꪹꪞꪱ, ไทแดง ꪹꪠꪱ, ไทใหญ่ ၽဝ် (ผว), ไทใต้คง ᥚᥝᥴ (เผ๋า), อาหม 𑜇𑜧 (ผว์), ปักษ์ใต้ เพ่า, จ้วง byaeu
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | เผา | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | pǎo |
| ราชบัณฑิตยสภา | phao | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /pʰaw˩˩˦/(สัมผัส) | |
คำกริยา
[แก้ไข]เผา (คำอาการนาม การเผา)
- (สกรรม) ทำให้ร้อนให้สุกหรือให้ไหม้เป็นต้นด้วยไฟ
- เผาเหล็ก
- เผากล้วย
- เผาป่า
- (อกรรม, ในเชิงเปรียบเทียบ) ทำให้ร้อน
- แดดเผา
- (อกรรม, ในเชิงเปรียบเทียบ) ทำให้เร่าร้อน
- กิเลสเผา
- (สกรรม, ในเชิงเปรียบเทียบ) ทำให้หมดไป
- เผากิเลส
- (สกรรม, ภาษาปาก, สแลง) เร่งทำงานอย่างลวก ๆ ไป
- (สกรรม, ภาษาปาก, สแลง) นินทา
ลูกคำ
[แก้ไข]คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]ภาษาคำเมือง
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]- (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /pʰaw˨˦/
คำกริยา
[แก้ไข]ภาษาอีสาน
[แก้ไข]คำกริยา
[แก้ไข]เผา (คำอาการนาม การเผา)
หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/aw
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำกริยาภาษาไทย
- คำสกรรมกริยาภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- คำอกรรมกริยาภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่เป็นภาษาปาก
- สแลงภาษาไทย
- รายการที่มีกล่องคำแปล
- ศัพท์ภาษาคำเมืองที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- คำหลักภาษาคำเมือง
- คำกริยาภาษาคำเมือง
- คำกริยาภาษาคำเมืองในอักษรไทย
- คำสกรรมกริยาภาษาคำเมือง
- คำหลักภาษาอีสาน
- คำกริยาภาษาอีสาน
- ศัพท์ภาษาอีสานที่มีรหัสอักษรซ้ำซ้อน
- คำสกรรมกริยาภาษาอีสาน