แพ้

ดูเพิ่ม: แพ

ภาษาไทย

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *beːꟲ (“ชนะ; แพ้”), ซึ่งความหมายปัจจุบันกลับเป็นตรงข้ามกับความหมายโบราณ (ชนะ); ร่วมเชื้อสายกับอีสาน แพ้, ลาว ແພ້ (แพ้), คำเมือง ᨻᩯ᩶ (แพ้), เขิน ᨻᩯ᩶ (แพ้), ไทลื้อ ᦶᦗᧉ (แพ้), ไทดำ ꪵꪝ꫁ (แปฺ้), ไทใหญ่ ပႄႉ (แป๎), ไทใต้คง ᥙᥥᥳ (เป๎), จ้วง bex, ภาษาจ้วงใต้ pex (ชนะ, สู้ได้, มากกว่า)

การแบ่งพยางค์		แพ้
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	pɛ́ɛ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ราชบัณฑิตยสภา	phae
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}		/pʰɛː˦˥/^{(สัมผัส)}

แพ้ (คำอาการนาม การแพ้ หรือ ความแพ้)

(โบราณ) ชนะ
อนนเรืองใสงามหนักหนา แพ้พระอาทิตย์
(จารึกสยาม)
สู้ไม่ได้, ทนไม่ได้, ตรงกันข้ามกับ ชนะ
ผู้ที่มี เลือดเนื้อไม่ถูก กับ สิ่งของ หรือ สัตว์บาง อย่าง ก็เรียก ว่า แพ้
แพ้ยา

แพ้ตะขาบ

ไม่ชนะ

แพ้ (คำอาการนาม การแพ้)