แพ้

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *beːᶜ (ชนะ; แพ้), ซึ่งความหมายปัจจุบันกลับเป็นตรงข้ามกับความหมายโบราณ (ชนะ); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨻᩯ᩶ (แพ้), ภาษาลาว ແພ້ (แพ้), ภาษาไทลื้อ ᦶᦗᧉ (แพ้), ภาษาไทใหญ่ ပေႉ (เป๎), ภาษาจ้วงใต้ pej(ชนะ สู้ได้ มากกว่า)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์แพ้
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpɛ́ɛ
ราชบัณฑิตยสภาphae
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰɛː˦˥/

คำกริยา[แก้ไข]

แพ้ (คำอาการนาม การแพ้ หรือ ความแพ้)

  1. (โบราณ) ชนะ
    อนนเรืองใสงามหนักหนา แพ้พระอาทิตย์
    (จารึกสยาม)
  2. สู้ไม่ได้, ทนไม่ได้, ตรงกันข้ามกับ ชนะ
  3. ผู้ที่มีเลือดเนื้อไม่ถูกกับสิ่งของหรือสัตว์บางอย่างก็เรียกว่า แพ้
    แพ้ยา
    แพ้ตะขาบ

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]