แพ

ดูเพิ่ม: แพ้

ภาษาไทย

รากศัพท์

Inherited from ไทดั้งเดิม *beːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨻᩯ (แพ), เขิน ᨻᩯ (แพ), ลาว ແພ (แพ), ไทลื้อ ᦶᦗ (แพ), ไทใหญ่ ပႄး (แป๊), ไทใต้คง ᥙᥥᥰ (เป๊), พ่าเก ပ︀ေ︀ (เป), อาหม 𑜆𑜦𑜧 (เป); เทียบจีนยุคกลาง 排 (MC beaj), ไหลดั้งเดิม *ɓəj

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		แพ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	pɛɛ
	ราชบัณฑิตยสภา	phae
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/pʰɛː˧/(สัมผัส)

คำนาม

แพ

1. ไม้ไผ่หรือซุงเป็นต้นที่ผูกมัดเรียงติดกันมาก ๆ สำหรับใช้เป็นพาหนะทางน้ำ หรือล่องมาขาย

   แพไม้ไผ่

   แพซุง

   แพหยวกกล้วย

2. โดยปริยายหมายถึงสิ่งที่ติดเนื่องกันเป็นตับอย่างแพ

   ธูปแพเทียนแพ

   สวะลอยเป็นแพ

3. เรือนที่ตั้งอยู่บนแพในน้ำหรือเรือนเช่นนั้นที่ยกเอามาปลูกบนบกว่า เรือนแพ

คำลักษณนาม

แพ

1. เรียกของที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น

   ธูป 3 แพ

   ข้าวเม่าทอด 2 แพ