ทุบ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *dupᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ທຸບ (ทุบ), ภาษาไทใหญ่ ထုပ်ႉ (ถุ๎ป), ภาษาจ้วง dub

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ทุบ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtúp
ราชบัณฑิตยสภาthup
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰup̚˦˥/

คำกริยา[แก้ไข]

ทุบ (คำอาการนาม การทุบ)

  1. ใช้ของแข็งเช่นค้อนหรือสิ่งที่มีลักษณะกลมเป็นต้นตีลงไปบนสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อให้แตก หรือเพื่อให้นุ่มให้แหลก หรือเพื่อให้ตาย
    ทุบมะพร้าว
    ทุบอิฐ
    ทุบหิน
    ทุบเนื้อวัว
    ทุบเนื้อหมู
    ทุบด้วยท่อนจันทน์
    ทุบหัวปลา
  2. โดยปริยายหมายถึงอาการที่คล้ายคลึงเช่นนั้น
    เอากำปั้นทุบหลัง
    เอามือทุบโต๊ะ