ท้าว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ท้าว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtáao
ราชบัณฑิตยสภาthao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰaːw˦˥/
คำพ้องเสียงเท้า

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

เทียบภาษาเขมร ទាវ (ทาว), ภาษามอญ ဒဴ (เทา)

คำนาม[แก้ไข]

ท้าว

  1. ผู้เป็นใหญ่, พระเจ้าแผ่นดิน (โดยมากใช้ในบทกลอน)
    ท้าวยศวิมล
  2. ตำแหน่งหญิงอาวุโส ซึ่งเป็นเจ้าจอม เจ้าจอมมารดาในรัชกาลก่อนหรือหญิงราชนิกุลซึ่งพระเจ้าแผ่นดินโปรดเกล้าฯ ตั้งไว้ในตำแหน่งสำหรับดูแลราชกิจฝ่ายในพระราชวัง, ภาษาปากว่า คุณท้าว นางท้าว
    ท้าวทรงกันดาล
    ท้าวสมศักดิ์

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

ท้าว

  1. อาการสั่นรัว
    ความกลัวตัวสั่นอยู่ท้าวท้าว
    (สังข์ทอง)

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ท้าว

  1. คำประกอบชื่อผู้ชายที่เป็นเชื้อสายเจ้าหรือขุนนาง