ฟอง

ดูเพิ่ม: ฟ้อง

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ฟอง
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	fɔɔng
	ราชบัณฑิตยสภา	fong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/fɔːŋ˧/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

ร่วมเชื้อสายกับลาว ຟອງ (ฟอง), คำเมือง ᨼᩬᨦ (ฟอง), ไทลื้อ ᦝᦸᧂ (ฟอ̂ง), ไทใหญ่ ၽွင်း (ผ๊อ̂ง) หรือ ၾွင်း (ฝ๊อ̂ง)

เทียบเขมร ពង (พง, “ไข่; ออกไข่”), เขมรเหนือ ปวง, ญัฮกุร พอง่

คำนาม

ฟอง

1. (ทางการ, ล้าสมัย) ไข่ (คำลักษณนาม: ฟอง)

   ไก่ตกฟอง

2. ต่อมน้ำที่ผุดหรือปุดขึ้นเป็นรูปโป่ง ๆ อาจเป็นต่อมเดียว หรือรวมกันเป็นแพก็ได้ (คำลักษณนาม: ฟอง)
3. (ร้อยกรอง) คลื่นทะเล

   ฟองฟัดซัดดลกรรทบนาวี

   (สรรพสิทธิ์)

คำลักษณนาม

ฟอง

1. ใช้เรียกไข่ และฟอง

   ไข่ฟองหนึ่ง

   ไข่ 2 ฟอง

รากศัพท์ 2

แผลงมาจาก พอง หรือ ลำพอง

คำกริยา

ฟอง

1. (ร้อยกรอง) คะนอง, กำเริบ