ค่อย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสั้น}
ค็่อย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkɔ̂i
ราชบัณฑิตยสภาkhoi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰɔj˥˩/
คำพ้องเสียงข้อย

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

ค่อย (คำอาการนาม ความค่อย)

  1. ใช้ประกอบหลังนามหรือกริยา หมายความว่า ไม่ดัง, เบา
    เสียงค่อย
    พูดค่อย
    เดินค่อย ๆ อย่าลงส้น
  2. ไม่แรง, เบามือ
    นวดค่อย ๆ
    จับค่อย ๆ

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

ค่อย (คำอาการนาม ความค่อย)

  1. ใช้นำหน้ากริยาหมายความว่า ไม่รีบร้อน, อย่างระมัดระวัง, ช้า
    ค่อยคิด
    ค่อยทำ
    ค่อย ๆ เดิน

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

ค่อย (คำอาการนาม ความค่อย)

  1. คำนำหน้าความข้างท้ายให้ติดต่อกับความข้างหน้า แสดงกิริยาที่กระทำภายหลัง, ถ้าใช้ในความปฏิเสธว่า ไม่ค่อย หมายความว่า น้อย, บ้าง
    กินข้าวแล้วค่อยไป
    ไม่ค่อยมี
    ไม่ค่อยพูด