ข้ามไปเนื้อหา

ศึก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ดูเพิ่ม: ศก และ ศก.

ภาษาไทย

[แก้ไข]

รูปแบบอื่น

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

สืบทอดจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *sɤkᴰ¹ˢ (ศัตรู; สงคราม)[1], จากภาษาจีนเก่า (OC *zɯːɡ, “โจร”)[1]; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩈᩮᩥᩢ᩠ᨠ (เสิัก) หรือ ᩈᩮᩥ᩠ᨠᩡ (เสิกะ), ภาษาอีสาน เสิก, ภาษาลาว ເສິກ (เสิก), ภาษาไทลื้อ ᦵᦉᦲᧅ (เสีก), ภาษาไทใหญ่ သိုၵ်း (สึ๊ก), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜤𑜀𑜫 (สึก์), ภาษาจ้วง caeg (สัก "โจร ลัก ทหารศัตรู") ; เทียบภาษาเขมรเก่า សើក (เสิก, ทหาร; ความขัดแย้งทางทหาร), ภาษาเขมร សឹក (สึก); การสะกดคำถูกปนเปื้อนมาจาก ศึกษา ซึ่งเป็นคำยืมจากภาษาสันสกฤต

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์สึก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsʉ̀k
ราชบัณฑิตยสภาsuek
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sɯk̚˨˩/(สัมผัส)
คำพ้องเสียงสึก

คำนาม

[แก้ไข]

ศึก

  1. การใช้กำลังเข้าประหัตประหารกันอย่างรุนแรงระหว่างรัฐหรือประเทศตั้งแต่ 2 รัฐ หรือ 2 ประเทศขึ้นไป
    ศึกชายแดน
  2. การต่อสู้กันระหว่างบุคคลกับบุคคลหรือระหว่างพวกหนึ่งกับอีกพวกหนึ่ง
    ศึกล้างบาง
    ศึกล้างโคตร
  3. โดยปริยายหมายถึงการเกิดขัดแย้งต่อสู้เป็นปฏิปักษ์ขึ้นในใจ
    ศึกในอก

อ้างอิง

[แก้ไข]
  1. 1.0 1.1 Pittayaporn, Pittayawat (2014), chapter Layers of Chinese Loanwords in Proto-Southwestern Tai as Evidence for the Dating of the Spread of Southwestern Tai, in MANUSYA: Journal of Humanities, volume 20 (special issue), Bangkok: Chulalongkorn University, ISSN 0859-9920, pages 47–68.