โอม

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต (โอ̐) มาจาก () + (อุ) อุ + ()

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์โอม
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงoom
ราชบัณฑิตยสภาom
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔoːm˧/

คำนาม[แก้ไข]

โอม

  1. (ศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ) คำขึ้นต้นของการกล่าวมนตร์, ข้างฝ่ายฮินดูหมายถึง พระเจ้าทั้ง 3 คือ อ = พระศิวะ อุ = พระวิษณุ ม = พระพรหม, ข้างพระพุทธศาสนาเลียนเอามาใช้หมายถึง พระรัตนตรัย คือ อ = อรหํ (พระพุทธเจ้า) อุ = อุตฺตมธมฺม (พระธรรมอันสูงสุด) ม = มหาสงฺฆ (พระสงฆ์) นับถือเป็นคำศักดิ์สิทธิ์

คำกริยา[แก้ไข]

โอม

  1. กล่าวคำขึ้นต้นของมนตร์