ชิน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ชิน
สัทอักษรสากล /t͡ɕʰin˧/

รากศัพท์ 1[แก้]

เทียบภาษาคำเมือง ชิน (ตะกั่วผสม)

คำนาม[แก้]

ชิน

  1. โลหะเจือชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยตะกั่วและดีบุก นิยมใช้ทำพระเครื่อง
  2. (โบราณ) ดีบุกดำ

รากศัพท์ 2[แก้]

คำกริยา[แก้]

ชิน (คำอาการนาม การชิน หรือ ความชิน)

  1. เคยบ่อย ๆ จนคุ้นหรือเจน

รากศัพท์ 3[แก้]

คำกริยา[แก้]

ชิน (คำอาการนาม การชิน)

  1. บุอย่างบุทองแดง

รากศัพท์ 4[แก้]

จากภาษาสันสกฤต जैन (ไชน, เชน)

คำวิสามานยนาม[แก้]

ชิน

  1. เชน, ชื่อศาสนาหนึ่งในอินเดีย

รากศัพท์ 5[แก้]

วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia

จากภาษาพม่า ချင်း (ขฺยง์:)

คำวิสามานยนาม[แก้]

ชิน

  1. ชื่อรัฐหนึ่งของประเทศพม่า

รากศัพท์ 6[แก้]

จากภาษาสันสกฤต जिन (ชิน, ผู้ชนะ), จากภาษาบาลี ชิน (ผู้ชนะ)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ [เสียงสมาส]
ชิ-นะ-
[เสียงสมาส]
ชิน-นะ-
สัทอักษรสากล /t͡ɕʰi˦˥.na˦˥./ /t͡ɕʰin˧.na˦˥./

คำนาม[แก้]

ชิน

  1. ผู้ชนะ
  2. พระพุทธเจ้า, ใช้ประกอบกับคำอื่นเป็น ชินวร ชิเนนทร์

ภาษาคำเมือง[แก้]

คำนาม[แก้]

ชิน

  1. ตะกั่วผสม