ชิน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ชิน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงchin
ราชบัณฑิตยสภาchin
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕʰin˧/()

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

เทียบภาษาจีนยุคกลาง (MC jiuᴇn, “ตะกั่วดำ”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຊືນ (ซืน), ภาษาคำเมือง ᨩᩨ᩠ᨶ (ชืน), ภาษาเขิน ᨩᩨ᩠ᨶ (ชืน), ภาษาไทลื้อ ᦋᦹᧃ (ชืน), ภาษาไทดำ ꪋꪳꪙ (จึ̱น), ภาษาไทใหญ่ ၸိုၼ်း (จึ๊น), ภาษาไทใต้คง ᥓᥧᥢᥰ (จู๊น)

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ชิน

  1. โลหะเจือชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยตะกั่วและดีบุก นิยมใช้ทำพระเครื่อง
  2. (โบราณ) ดีบุกดำหรือตะกั่วดำ
คำสืบทอด[แก้ไข]
  • คำเมือง: ᨩᩥ᩠ᨶ (ชิน) (อีกคำหนึ่งนอกจากที่ร่วมเชื้อสาย)

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

ชิน (คำอาการนาม การชิน หรือ ความชิน)

  1. เคยบ่อย ๆ จนคุ้นหรือเจน

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

ชิน (คำอาการนาม การชิน)

  1. บุอย่างบุทองแดง

รากศัพท์ 4[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต जैन (ไชน, เชน)

คำวิสามานยนาม[แก้ไข]

ชิน

  1. อีกรูปหนึ่งของ เชน

รากศัพท์ 5[แก้ไข]

วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia

จากภาษาพม่า ချင်း (ขฺยง์:)

คำวิสามานยนาม[แก้ไข]

ชิน

  1. ชื่อรัฐหนึ่งของประเทศพม่า

รากศัพท์ 6[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต जिन (ชิน, ผู้ชนะ), จากภาษาบาลี ชิน (ผู้ชนะ)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์[เสียงสมาส]
ชิ-นะ-
[เสียงสมาส]
ชิน-นะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงchí-ná-chin-ná-
ราชบัณฑิตยสภาchi-na-chin-na-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕʰi˦˥.na˦˥.//t͡ɕʰin˧.na˦˥./

คำนาม[แก้ไข]

ชิน

  1. ผู้ชนะ
  2. พระพุทธเจ้า, ใช้ประกอบกับคำอื่นเป็น ชินวร ชิเนนทร์

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ชิน

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨩᩥ᩠ᨶ (ชิน)