ตอแหล

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

เป็นไปได้ว่ามาจากภาษาปักษ์ใต้ ต่อแล่ (ร้องเพลงแหล่, พูดความจริงผสมความเท็จ)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ตอ-แหฺล
สัทอักษรสากล /tɔː˧.lɛː˩˩˦/

คำกริยา[แก้]

ตอแหล (คำอาการนาม การตอแหล)

  1. (ภาษาปาก) พูดเท็จ, พูดปั้นเรื่อง, พูดโกหก (มักใช้เป็นคำด่า)

คำคุณศัพท์[แก้]

ตอแหล (คำอาการนาม ความตอแหล)

  1. (ภาษาปาก) ที่ชอบพูดเท็จ, ที่ชอบพูดปั้นเรื่อง
  2. (ภาษาปาก) ช่างพูดและแสดงกิริยาน่ารัก (ใช้เฉพาะเด็กที่สอนพูด)
  3. (ภาษาปาก) เรียกต้นไม้ที่ให้ผลเร็วผิดปรกติ
    มะเขือตอแหล