สิน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สิน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsǐn
ราชบัณฑิตยสภาsin
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sin˩˩˦/()
คำพ้องเสียงสิญจน์

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC d͡ziᴇn, “เงินตรา”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩈᩥ᩠ᨶ (สิน), ภาษาลาว ສິນ (สิน), ภาษาไทลื้อ ᦉᦲᧃ (สีน), ภาษาไทใหญ่ သိၼ် (สิน)

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

สิน

  1. เงิน, ทรัพย์
    ทรัพย์ในดิน สินในน้ำ

คำประสม[แก้ไข]

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩈᩥ᩠ᨶ (สิน), ภาษาลาว ສີນ (สีน), ภาษาไทลื้อ ᦉᦲᧃ (สีน), ภาษาเขิน ᩈᩥ᩠ᨶ (สิน), ภาษาไทใหญ่ သိၼ် (สิน), ภาษาไทใต้คง ᥔᥤᥢᥴ (สี๋น)

คำกริยา[แก้ไข]

สิน (คำอาการนาม การสิน)

  1. (ล้า) ตัด, ฟันให้ขาด, ใช้ของมีคมตัดและแต่งให้เรียบร้อย
    สินมือสินเท้า
    สินหัวไม้