ว้า

ดูเพิ่ม: วา และ ว่า

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ว้า w ˆ ā
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	wáa
	ราชบัณฑิตยสภา	wa
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/waː˦˥/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

คำอุทาน

ว้า

1. คำที่เปล่งออกมาเมื่อรู้สึกไม่พอใจหรือผิดจากที่คาดไว้เป็นต้น

คำอนุภาค

ว้า

1. คำออกเสียงลงท้ายประโยคแสดงความสงสัยหรือปลอบใจเป็นต้น

   หายไปไหนว้า

   อย่าเสียใจไปเลยว้า

ดูเพิ่ม

• วะ
• ว่ะ
• ฟะ
• ฟระ

รากศัพท์ 2

คำกริยาวิเศษณ์

ว้า

1. ว่าง, เปลี่ยวใจ, เปล่าใจ, ใจหาย

รากศัพท์ 3

ยืมมาจากไทใหญ่ ဝႃႉ (ว์า) หรือพม่า ဝ (ว)

คำวิสามานยนาม

ว้า

1. ชื่อเขตปกครองตนเองโดยพฤตินัย ตั้งอยู่ในรัฐชาน ประเทศพม่า, ชาวว้าเรียกเขตนี้ว่า รัฐว้า (Wa State)
2. ชื่อภาษาที่พูดโดยชาวว้า แบ่งเป็นภาษาถิ่น 3 ภาษา ได้แก่ ปาเราก์ (Parauk), เวาะ (Vo) และ อาเวอะ (Awa)

คำนาม

ว้า

1. (คน~, ชาว~) กลุ่มชาติพันธุ์ในเขตว้า

ภาษาผู้ไท

การออกเสียง

• ไอพีเอ^{(อธิบาย)}: ʋaː˦˥/
• เทียบเสียงภาษาไทยโดยประมาณ: ว้า^{สูง-ขึ้น} (ประมาณ)

รากศัพท์

ยืมมาจากจีนยุคกลาง 話 (MC hwaejH); ร่วมเชื้อสายกับไทย ວ່າ, ลาว ວ່າ (ว่า), คำเมือง ᩅ᩵ᩤ (ว่า), เขิน ᩅ᩵ᩤ (ว่า), ไทลื้อ ᦞᦱᧈ (ว่า), ไทดำ ꪫ꪿ꪱ (ว่า), ไทใหญ่ ဝႃႈ (ว้า), อาหม 𑜈𑜠 (บะ), จ้วง vah

คำกริยา

ว้า

1. ว่า