หวาน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ หฺวาน
สัทอักษรสากล /waːn˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *C̥.waːlᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຫວານ(หวาน), ภาษาไทใหญ่ ဝၢၼ်(วาน), ภาษาอาหม 𑜈𑜃𑜫(พน์)

คำคุณศัพท์[แก้]

หวาน

  1. มีรสอย่างรสน้ำตาล
  2. เพราะ
    หวานหู
    เสียงหวาน
  3. ชุ่มชื่น, ที่รัก
    หวานใจ
  4. น่ารักชวนมอง
    หน้าหวาน
  5. อ่อนสดใส ในคำว่า สีหวาน
  6. (ภาษาปาก) ที่ทำได้ง่าย, ที่ทำได้สะดวก
    เลขข้อนี้หวานมาก

คำกริยา[แก้]

หวาน

  1. ชำรุดไม่กินเกลียวกัน ในคำว่า เกลียวหวาน

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

หวาน

  1. ชื่อไม้พุ่มชนิด Sauropus androgynus (L.) Merr. ในวงศ์ Euphorbiaceae ยอดกินได้, ผักหวานบ้าน ก็เรียก
  2. ชื่อไม้ต้นชนิด Melientha suavis Pierre ในวงศ์ Opiliaceae ยอดและดอกอ่อนกินได้, ผักหวานป่า ก็เรียก