หลง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰloŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉᩖᩫᨦ (หล็ง), ภาษาลาว ຫຼົງ (หล็ง), ภาษาไทลื้อ ᦷᦜᧂ (โหฺลง), ภาษาไทใหญ่ လူင် (ลูง)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์หฺลง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงlǒng
ราชบัณฑิตยสภาlong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/loŋ˩˩˦/

คำกริยา[แก้ไข]

หลง (คำอาการนาม การหลง)

  1. สำคัญผิด, เข้าใจผิด
    กาหลงเข้าใจว่าไข่นกดุเหว่าเป็นไข่ของตน
  2. หมกมุ่น, มัวเมา, คลั่งไคล้, เคลิบเคลิ้ม
    หลงในอบายมุข
    หลงเสน่ห์
  3. พลัด
    กาหลงเข้าไปในฝูงหงส์
  4. เข้าไปแล้วหาทางออกไม่ได้
    หลงป่า
    หลงทาง
  5. เหลืออยู่, ตกค้างอยู่
    มะม่วงหลง
    ฝนหลงฤดู
  6. มีความจำเลอะเลือน, สติเฟือนไป
    พอแก่ก็ชักจะหลงแล้ว
  7. เรียกเสียงที่แผดดังผิดปรกติ หรือเสียงที่ผิดระดับเสียงดนตรีว่า เสียงหลง

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

หลง (คำอาการนาม ความหลง)

  1. เลอะเลือน, จำได้บ้างไม่ได้บ้าง, ขี้หลงขี้ลืม ก็ว่า