เป่า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *powᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເປົ່າ (เป็่า), ภาษาไทลื้อ ᦔᧁᧈ (เป่า), ภาษาไทใหญ่ ပဝ်ႇ (ป่ว), ภาษาอาหม 𑜆𑜧 (ปว์) หรือ 𑜆𑜨𑜧 (ปอ̂ว์), ภาษาจ้วง boq

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เป่า
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpào
ราชบัณฑิตยสภาpao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/paw˨˩/

คำกริยา[แก้ไข]

เป่า (คำอาการนาม การเป่า)

  1. พ่นลมออกมาทางปาก
  2. อาการที่ลมพุ่งเข้ามาหรือออกไปเช่นนั้น
    ตรงหน้าต่างลมเป่าดี
  3. ทำให้เครื่องดนตรีหรือสิ่งอื่นเกิดเสียงโดยใช้ลมปาก
    เป่าขลุ่ย
  4. ทำให้สิ่งที่อยู่ในลำกล้องเช่นกล้องเป่าเป็นต้น ออกจากลำกล้องโดยวิธีเป่า
    เป่ายานัตถุ์
    เป่าลูกดอก
  5. (ภาษาปาก) ฆ่าคนด้วยการยิง
    ไปขัดผลประโยชน์เจ้าพ่อเข้า ระวังจะถูกเป่าดับ

อ้างอิง[แก้ไข]