ข้ามไปเนื้อหา

แขก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์แขก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkɛ̀ɛk
ราชบัณฑิตยสภาkhaek
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰɛːk̚˨˩/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

ยืมมาจากภาษาจีนยุคกลาง (MC khaek); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨡᩯ᩠ᨠ (แขก), ภาษาลาว ແຂກ (แขก), ภาษาไทลื้อ ᦶᦃᧅᧈ (แฃ่ก), ภาษาไทดำ ꪵꪄꪀ (แฃก), ภาษาไทใหญ่ ၶႅၵ်ႇ (แข่ก), ภาษาไทใต้คง ᥑᥦᥐᥱ (แฃ่ก), ภาษาพ่าเก ၵိက် (ขิก์), ภาษาอาหม 𑜁𑜢𑜀𑜫 (ขิก์), ภาษาจ้วง hek; ร่วมรากกับ แคะ (ชาวจีนพวกหนึ่ง)

คำนาม[แก้ไข]

แขก (คำลักษณนาม คน หรือ ท่าน)

  1. ผู้มาหา, ผู้มาแต่อื่น, ผู้ที่มาร่วมงานพิธีของเจ้าภาพ
    งานเลี้ยงคืนนี้มีแขกเยอะนะ
  2. คนบ้านอื่นที่มาช่วยทำงาน
  3. ลูกค้าที่มาใช้บริการในร้านเสริมสวย ร้านอาหาร สถานบันเทิง โรงแรม เป็นต้น[1]
    ร้านอาหารนี้บริการดี จึงมีแขกเต็มร้านเสมอ
คำประสม[แก้ไข]

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

พัฒนาจากความหมายแรก พบว่ามีการใช้งานเป็นคำบ่งบอกชาติพันธุ์อย่างน้อยตั้งแต่ต้นพุทธศตวรรษที่ 21 (แม้จะมีความหมายกำกวม) ในกฎมณเฑียรบาลสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ[2]

คำนาม[แก้ไข]

แขก

  1. คำเรียกชาวอินเดีย ศรีลังกา ปากีสถาน บังกลาเทศ อัฟกานิสถาน เนปาล ชวา มลายู ชาวเอเชียตะวันออกกลางและตะวันออกใกล้
  2. ชื่อเพลงไทยจำพวกหนึ่ง มีชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า แขก
    แขกสาหร่าย
    แขกบรเทศ
    แขกกุลิต
คำประสม[แก้ไข]

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ธนาเพรส, 2553. หน้า 25-26.
  2. Smith, John (2019) State, Community, and Ethnicity in Early Modern Thailand, 1351-1767[1], University of Michigan, page 187