แขก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์แขก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkɛ̀ɛk
ราชบัณฑิตยสภาkhaek
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰɛːk̚˨˩/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC kʰˠæk̚); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ແຂກ (แขก), ภาษาไทลื้อ ᦶᦃᧅᧈ (แฃ่ก), ภาษาไทใหญ่ ၶႅၵ်ႇ (แข่ก), ภาษาอาหม 𑜁𑜢𑜀𑜫 (ขิก์), ภาษาจ้วง hek

คำนาม[แก้ไข]

แขก (คำลักษณนาม คน หรือ ท่าน)

  1. ผู้มาหา, ผู้มาแต่อื่น, ผู้ที่มาร่วมงานพิธีของเจ้าภาพ
    งานเลี้ยงคืนนี้มีแขกเยอะนะ
  2. คนบ้านอื่นที่มาช่วยทำงาน
  3. ลูกค้าที่มาใช้บริการในร้านเสริมสวย ร้านอาหาร สถานบันเทิง โรงแรม เป็นต้น[1]
    ร้านอาหารนี้บริการดี จึงมีแขกเต็มร้านเสมอ
คำพ้องความหมาย[แก้ไข]

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

แขก

  1. คำเรียกชาวอินเดีย ศรีลังกา ปากีสถาน บังกลาเทศ อัฟกานิสถาน เนปาล ชวา มลายู ชาวเอเชียตะวันออกกลางและตะวันออกใกล้ ยกเว้นชาวยิว แอฟริกาเหนือ และนิโกร
คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

แขก

  1. ชื่อเพลงไทยจำพวกหนึ่ง มีชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า แขก
    แขกสาหร่าย
    แขกบรเทศ
    แขกกุลิต

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ธนาเพรส, 2553. หน้า 25-26.