แปะ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์แปะ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpɛ̀
ราชบัณฑิตยสภาpae
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pɛʔ˨˩/()

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

แปะ (คำอาการนาม การแปะ)

  1. เอาของแบนบางทาบเข้าไป

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

เลียนเสียงธรรมชาติ

คำอุทาน[แก้ไข]

แปะ

  1. เสียงดังอย่างเสียงตบมือ
คำพ้องความ[แก้ไข]

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

จากภาษาแต้จิ๋ว (bêh4, ลุง; พี่ชายคนโต)

คำนาม[แก้ไข]

แปะ

  1. (ภาษาปาก, บางครั้งดูหมิ่น) คำเรียกชายชราชาวจีน
คำพ้องความ[แก้ไข]

รากศัพท์ 4[แก้ไข]

จากชื่อต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ในท้องถิ่น[1] แต่ไม่ทราบว่าเป็นต้นไม้ชนิดใด

คำวิสามานยนาม[แก้ไข]

แปะ

  1. (เมือง~) ชื่อเก่าของบุรีรัมย์

ภาษาเลอเวือะตะวันตก[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาปะหล่องดั้งเดิม *bɛʔ, จากภาษามอญ-เขมรดั้งเดิม *bəɓeʔ

การออกเสียง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

แปะ

  1. แพะ