คู

ดูเพิ่ม: ค, ค., คี่, คุ, คุ̄, คู่, และ คู้

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		คู
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kuu
	ราชบัณฑิตยสภา	khu
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰuː˧/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

ร่วมเชื้อสายกับลาว ຄູ (คู)

คำนาม

คู

1. ร่องน้ำที่ขุดขึ้นเพื่อชักน้ำหรือเก็บน้ำไว้ใช้เป็นต้น

   คูสวน

2. ร่องน้ำที่ขุดขึ้นเพื่อเป็นเครื่องกีดขวางป้องกันที่นอกกำแพงเมือง

   คูเมือง

รากศัพท์ 2

เลียนเสียงธรรมชาติ

คำกริยา

คู

1. กิริยาที่นกบางชนิดเช่นนกเขาหรือนกพิราบขันหรือร้อง

   โน่นแน่ะนกเขาคู จุ๊กจุ๊กกรู นกมันเฝ้าคูหาชู้มัน

2. (ในเชิงเปรียบเทียบ) พูดแทะโลมกัน

   ข้อยคูดนูแนบนิทรา

   (สรรพสิทธิ์)

ภาษากะเหรี่ยงโปเหนือ

การออกเสียง

• (อมก๋อย) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /kʰu/

คำนาม

คู

1. หัว

ภาษาคำเมือง

รากศัพท์ 1

การออกเสียง

• (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /xuː˧˧/

คำนาม

คู

1. รูปสะกดออกเสียงของ ᨣᩕᩪ (ค‍รู, “ครู”)

รากศัพท์ 2

การออกเสียง

• (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /kuː˧˧/

คำสรรพนาม

คู

1. รูปแบบอื่นของ ᨣᩪ (คู, “กู”)