คอ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รูปแบบอื่น[แก้]

  • (เลิกใช้) ฅอ

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɣoːᴬ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɦəu); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຄໍ (คํ), ภาษาไทใหญ่ ၶေႃး (ข๊อ̂), ภาษาอาหม 𑜁𑜦𑜡 (ขอ̂) หรือ 𑜁𑜞𑜦𑜡 (ขฺรอ̂), ภาษาจ้วง hoz, ภาษาแสก กฺ๊อ

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ คอ
สัทอักษรสากล /kʰɔː˧/

คำนาม[แก้]

คอ

  1. ส่วนของร่างกายที่ต่อศีรษะกับตัว
  2. ส่วนของภาชนะที่คอดอยู่ระหว่างตัวกับปาก
    คอหม้อ
  3. เรียกส่วนลำต้นของพรรณไม้วงศ์ปาล์มที่อยู่ระหว่างใบล่างสุดกับยอด
    คอมะพร้าว
    คอตาล
  4. โดยปริยายหมายความว่า ความมีใจชอบเสพสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นอาจิณ
    คอเหล้า
    คอเบียร์
    คอหนัง
    คอละคร

การใช้[แก้]

(1): ราชาศัพท์ว่า พระศอ พระกัณฐ์ พระกัณฐา หรือ พระกรรฐ์