งัว

ดูเพิ่ม: งั่ว, งั๊ว, และ งิ้ว

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		งัว
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	nguua
	ราชบัณฑิตยสภา	ngua
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/ŋua̯˧/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ŋuəᴬ⁴ (Jonsson, 1991); เทียบจีนเก่า 牛 (OC *ŋʷɯ); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨦ᩠ᩅᩫ (ง‍ว็), อีสาน งัว, ลาว ງົວ (ง็ว), ไทลื้อ ᦷᦣ (โฮ) หรือ ᦷᦇ (โง), ไทดำ ꪉꪺ (งัว), ไทขาว ꪉꪺ, ไทใหญ่ ငူဝ်း (งู๊ว) หรือ ဝူဝ်း (วู๊ว), ไทใต้คง ᥒᥨᥝᥰ (โง๊ว) หรือ ᥝᥨᥝᥰ (โว๊ว), อาหม 𑜆𑜥 (ปู) หรือ 𑜑𑜥 (หู)

รูปแบบอื่น

• วัว
• งวว (เลิกใช้)

คำนาม

งัว

1. (โบราณ, ปัจจุบัน ภาษาถิ่น) รูปสะกดแบบอื่นของ วัว

รากศัพท์ 2

คำนาม

งัว

1. (โบราณ) ลูกชายคนที่ 5

คำพ้องความ

• งั่ว

รากศัพท์ 3

คำนาม

งัว

1. ไม้รับกงพัดที่โคนเสา 2 อันเพื่อกันไม่ให้เสาทรุดลงไปในหลุม

รากศัพท์ 4

คำนาม

งัว

1. ชื่อปลาทะเลหลายชนิดหลายสกุลเช่น ในสกุล Triacanthus วงศ์ Triacanthidae, ในสกุล Monacanthus วงศ์ Monacanthidae, ในสกุล Balistes วงศ์ Balistidae, ในสกุล Anacanthus วงศ์ Anacanthidae มีทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ โดยเฉลี่ยยาว 30 เซนติเมตร บางชนิดยาวได้ถึง 75 เซนติเมตร ผิวหนังหยาบเหนียวหรือเป็นแผ่นกระดูกหนาเรียงติดต่อกัน ฟันเป็นแผ่น ใช้แทะเล็มหาอาหารตามแนวปะการังและพื้นท้องทะเล ก้านครีบหลังก้านแรกและครีบท้องเป็นแท่งกระดูกใหญ่คล้ายเขาสัตว์, บางชนิดมีชื่อเรียกว่า วัว หรือ กวาง

ภาษาคำเมือง

คำนาม

งัว (คำลักษณนาม ตั๋ว)

1. รูปสะกดแบบอื่นของ ᨦ᩠ᩅᩫ (ง‍ว็)

ภาษาอีสาน

รากศัพท์

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ŋuəᴬ⁴ (Jonsson, 1991); เทียบจีนเก่า 牛 (OC *ŋʷɯ); ร่วมเชื้อสายกับไทย วัว หรือ งัว, คำเมือง ᨦ᩠ᩅᩫ (ง‍ว็), ลาว ງົວ (ง็ว), ไทลื้อ ᦷᦇ (โง), ᦷᦞ (โว) หรือ ᦷᦣ (โฮ), ไทดำ ꪉꪺ (งัว), ไทขาว ꪉꪺ, ไทใหญ่ ငူဝ်း (งู๊ว) หรือ ဝူဝ်း (วู๊ว), ไทใต้คง ᥒᥨᥝᥰ (โง๊ว) หรือ ᥝᥨᥝᥰ (โว๊ว), อาหม 𑜆𑜥 (ปู) หรือ 𑜑𑜥 (หู)

คำนาม

งัว

1. วัว