พ่อ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *boːᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨻᩴ᩵ᩬ (พํ่อ), ภาษาปักษ์ใต้ ผอ, ภาษาลาว ພໍ່ (พํ่), ภาษาไทลื้อ ᦗᦸᧈ (พ่อ̂), ภาษาไทใหญ่ ပေႃႈ (ป้อ̂), ภาษาอ่ายตน ပေႃ, ภาษาอาหม 𑜆𑜦𑜡 (ปอ̂) หรือ 𑜆𑜦𑜨𑜡 (เปอ̂า), ภาษาจ้วง boh, ภาษาปู้อี boh, ภาษาแสก ผ้อ

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์พ่อ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpɔ̂ɔ
ราชบัณฑิตยสภาpho
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰɔː˥˩/

คำนาม[แก้ไข]

พ่อ

  1. ชายผู้ให้กำเนิดหรือเลี้ยงดูลูก, คำที่ลูกเรียกชายผู้ให้กำเนิดหรือเลี้ยงดูตน
  2. คำที่ผู้ใหญ่เรียกผู้ชายที่มีอายุน้อยกว่าด้วยความสนิทสนมหรือรักใคร่เป็นต้นว่า พ่อนั่น พ่อนี่
  3. คำใช้นำหน้านามเพศชาย แปลว่า ผู้เป็นหัวหน้า
    พ่อบ้าน
  4. ผู้ชายที่กระทำกิจการหรืองานอย่างใดอย่างหนึ่ง
    พ่อค้า
    ผู้ชายที่ค้าขาย
    พ่อครัว
    ผู้ชายที่ทำครัว
  5. เรียกสัตว์ตัวผู้ที่มีลูก
    พ่อม้า
    พ่อวัว

คำพ้องความหมาย[แก้ไข]

ดูที่ อรรถาภิธาน:พ่อ