แขนง

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ขะ-แหฺนง kʰ a – æ h ̥ n ŋ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kà-nɛ̌ɛng
	ราชบัณฑิตยสภา	kha-naeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰa˨˩.nɛːŋ˩˩˦/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

เทียบเขมร ខ្នែង (ขฺแนง, “หน่อ; รากดูด; เดือย”)

คำนาม

แขนง

1. กิ่งไม้เล็ก ๆ ที่แตกใหม่จากลำของไม้พวกไม้ไผ่
2. กิ่งไม้เล็ก ๆ ที่แยกออกจากกิ่งใหญ่
3. โดยปริยายหมายถึงส่วนย่อยที่แยกจากส่วนใหญ่

   วิชาฟิสิกส์เป็นแขนงหนึ่งของวิชาวิทยาศาสตร์

4. (ผัก~) ยอดอ่อนของกะหล่ำปลีที่งอกใหม่หลังจากเก็บเกี่ยวแล้ว

รากศัพท์ 2

คำกริยา

แขนง

1. (ร้อยกรอง) แหนง, แคลง

   และแขนงหฤทัยนาง

   (ม. คำหลวง มัทรี)

2. (โบราณ) ใช้ในการต่อของให้ราคาต่ำ ถือเป็นลางบอกว่าจะขายไม่ได้ราคาดีต่อไป

รากศัพท์ 3

คำนาม

แขนง

1. เต่าเหลือง