ไทย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางมาจาก ภาษาไทย)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย

รากศัพท์ 1

จากไท (กลุ่มชาติพันธุ์ไท; อิสระ); ตัว ถูกเพิ่มขึ้นมาเพื่อเลียนคำภาษาบาลี เทยฺย (ในรากศัพท์ 2)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์ไท
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtai
ราชบัณฑิตยสภาthai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰaj˧/()
คำพ้องเสียงไท
ไฟล์เสียง


คำวิสามานยนาม

ไทย

  1. ชื่อประเทศและชนชาติที่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีพรมแดนติดต่อกับลาว เขมร มาเลเซีย และพม่า
    ประเทศไทย
    เมืองไทย
    คนไทย
    ชาวไทย
  2. ภาษาทางการของประเทศไทย
    ภาษาไทย
  3. ชนเชื้อชาติไทย มีหลายสาขาด้วยกัน, ไท ก็ว่า
    ไทยใหญ่
    ไทยดำ
    ไทยขาว

คำนาม

ไทย

  1. ความมีอิสระในตัว, ความไม่เป็นทาส, ไท ก็ว่า
  2. คน
    ไทยบ้านนอก
    คนบ้านนอก
    ไทยใจแทตย์
    คนใจยักษ์
    (ม. คำหลวง ทานกัณฑ์)

คำแปลภาษาอื่น

รากศัพท์ 2

จากภาษาบาลี เทยฺย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์[เสียงสมาส]
ไท-ยะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtai-yá-
ราชบัณฑิตยสภาthai-ya-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰaj˧.ja˦˥./

คำคุณศัพท์

ไทย

  1. (ภาษาหนังสือ) ควรให้, ใช้ประกอบเป็นคำนำหน้าสมาส
    ไทยทาน
    ไทยธรรม