ข้ามไปเนื้อหา

รั่ว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย

[แก้ไข]

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์รั่ว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงrûua
ราชบัณฑิตยสภาrua
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/rua̯˥˩/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

[แก้ไข]

สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *rwoːᴮ; เทียบภาษาจีนเก่า (OC *roːs); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩁ᩠ᩅᩫ᩵ (รว็่), ภาษาลาว ຮົ່ວ (ฮ็่ว), ภาษาไทขาว ꪭꪺꫀ, ภาษาไทใหญ่ ႁူဝ်ႈ (หู้ว), ภาษาอาหม 𑜍𑜢𑜤𑜈𑜫 (รึว์), ภาษาจ้วง roh, ภาษาจ้วงแบบหนง roh, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง rueh (รั่ว)

คำกริยา

[แก้ไข]

รั่ว (คำอาการนาม การรั่ว)

  1. อาการที่อากาศหรือของเหลวเป็นต้นไหลเข้าหรือออกทางรอยแตกหรือรูที่เกิดจากความชำรุด
    น้ำรั่ว
    ฝนรั่ว

คำคุณศัพท์

[แก้ไข]

รั่ว

  1. มีรอยแตกหรือมีรูซึ่งเกิดจากความชำรุดที่อากาศหรือของเหลวเป็นต้นเข้าออกได้
    เรือรั่ว
    ท่อประปารั่ว
    หลังคารั่ว
  2. โดยปริยายหมายถึงลักษณะที่คล้ายคลึงเช่นนั้น
    ข่าวรั่ว
    ข้อสอบรั่ว

รากศัพท์ 2

[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์

[แก้ไข]

รั่ว

  1. อาการที่ไล่ไม้ตีระไปบนลูกระนาดโดยไม่ลงคู่ ทำให้เสียงเพี้ยนหรือไม่ชัดเจน
    เขาตีระนาดรั่ว ฟังไม่เป็นเพลง

คำกริยา

[แก้ไข]

รั่ว

  1. เหมือนมีสติไม่สมประกอบ มักทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งผิดแปลกไปจากบุคคลทั่วไป
    หมอนั่นดูรั่ว ๆ ยังไงพิกล มีอย่างที่ไหนชวนผู้หญิงไปเดตแถว ๆ ฮวงซุ้ย
  2. ทำตัวกล้าเกินเหตุ, บ้าบิ่น
    ผู้หญิงคนนั้นรั่วจริง ๆ กระโดดขึ้นไปเต้นกลางเวทีคอนเสิร์ตได้หน้าตาเฉย