รั่ว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ รั่ว
สัทอักษรสากล /rua̯˥˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *rwoːᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩁᩫ᩠᩵ᩅ (ร็่ว), ภาษาลาว ຮົ່ວ (ฮ็่ว), ภาษาไทใหญ่ ႁူဝ်ႈ (หู้ว), ภาษาอาหม 𑜍𑜢𑜤𑜈𑜫 (รึว์)

คำกริยา[แก้]

รั่ว (คำอาการนาม การรั่ว)

  1. อาการที่อากาศหรือของเหลวเป็นต้นไหลเข้าหรือออกทางรอยแตกหรือรูที่เกิดจากความชำรุด
    น้ำรั่ว
    ฝนรั่ว

คำคุณศัพท์[แก้]

รั่ว

  1. มีรอยแตกหรือมีรูซึ่งเกิดจากความชำรุดที่อากาศหรือของเหลวเป็นต้นเข้าออกได้
    เรือรั่ว
    ท่อประปารั่ว
    หลังคารั่ว
  2. โดยปริยายหมายถึงลักษณะที่คล้ายคลึงเช่นนั้น
    ข่าวรั่ว
    ข้อสอบรั่ว

รากศัพท์ 2[แก้]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

รั่ว

  1. อาการที่ไล่ไม้ตีระไปบนลูกระนาดโดยไม่ลงคู่ ทำให้เสียงเพี้ยนหรือไม่ชัดเจน
    เขาตีระนาดรั่ว ฟังไม่เป็นเพลง

คำกริยา[แก้]

รั่ว

  1. เหมือนมีสติไม่สมประกอบ มักทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งผิดแปลกไปจากบุคคลทั่วไป
    หมอนั่นดูรั่ว ๆ ยังไงพิกล มีอย่างที่ไหนชวนผู้หญิงไปเดตแถว ๆ ฮวงซุ้ย
  2. ทำตัวกล้าเกินเหตุ, บ้าบิ่น
    ผู้หญิงคนนั้นรั่วจริง ๆ กระโดดขึ้นไปเต้นกลางเวทีคอนเสิร์ตได้หน้าตาเฉย