ส่วย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ส่วย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsùai
ราชบัณฑิตยสภาsuai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sua̯j˨˩/()

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาแต้จิ๋ว (suê3, ภาษี)[1]

คำนาม[แก้ไข]

ส่วย

  1. (โบราณ) รายได้แผ่นดินประเภทหนึ่ง เรียกเก็บเป็นสิ่งของหรือเงินตราแทนการเข้าเดือนหรือการรับราชการ
  2. (โบราณ) สิ่งของพื้นเมืองที่เมืองหลวงเรียกเกณฑ์จากหัวเมืองเป็นประจำเพื่อใช้ประโยชน์ในราชการ
  3. (โบราณ) บรรณาการจากประเทศราช
  4. (เลิกใช้) เงินช่วยราชการตามที่กำหนดเรียกเก็บจากราษฎรชายที่มิได้รับราชการทหารเป็นรายบุคคล, รัชชูปการ ก็ว่า
  5. (ภาษาปาก) เงินสินบน

คำสืบทอด[แก้ไข]

  • คำเมือง: ᩈ᩠ᩅ᩠᩵ᨿ (สว่ย)
  • ลาว: ສ່ວຍ (ส่วย̃)
  • ไทลื้อ: ᦉᦽᧈ (โส่ย)

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษากูย กุย/กูย/กวย/โกย (คน) โดยเปลี่ยน ก- เป็น ส- เพื่อเลี่ยงคำหยาบ

คำวิสามานยนาม[แก้ไข]

ส่วย

  1. ชนชาติพูดภาษาตระกูลมอญ-เขมรพวกหนึ่ง อยู่ทางภาคอีสาน
  2. ภาษาของชนชาติดังกล่าว

อ้างอิง[แก้ไข]

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

เทียบภาษาจีนยุคกลาง (MC seiX); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨪ᩠ᩅ᩠᩵ᨿ (ซว่ย), ภาษาลาว ສ່ວຍ (ส่วย̃), ภาษาเขิน ᨪ᩠ᩅ᩠᩵ᨿ (ซว่ย), ภาษาไทลื้อ ᦌᦽᧈ (โซ่ย), ภาษาไทดำ ꪏ꪿ꪺꪥ (ซั่วย)

คำกริยา[แก้ไข]

ส่วย (อาการนาม การส่วย)

  1. ล้าง