ตอก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ตอก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdtɔ̀ɔk
ราชบัณฑิตยสภาtok
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tɔːk̚˨˩/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *toːkᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຕອກ (ตอก), ภาษาไทลื้อ ᦎᦸᧅᧈ (ต่อ̂ก), ภาษาไทดำ ꪔꪮꪀ (ตอก), ภาษาไทใหญ่ တွၵ်ႇ (ต่อ̂ก), ภาษาอาหม 𑜄𑜨𑜀𑜫 (ตอ̂ก์)

คำกริยา[แก้ไข]

ตอก (คำอาการนาม การตอก)

  1. เอาค้อนหรือสิ่งอื่นตีตะปูหรือหลักเป็นต้นให้เข้าไป

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *b.twuːkᴰ; เทียบภาษาจีนเก่า (OC *tuɡ, “ไผ่”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຕອກ (ตอก), ภาษาไทลื้อ ᦎᦸᧅᧈ (ต่อ̂ก), ภาษาไทใหญ่ တွၵ်ႇ (ต่อ̂ก), ภาษาอาหม 𑜄𑜨𑜀𑜫 (ตอ̂ก์)

คำนาม[แก้ไข]

ตอก

  1. ไม้ไผ่ที่จักเป็นเส้นแบนยาว ขนาดหนาหรือบางตามต้องการ สำหรับผูกมัดหรือสานสิ่งต่าง ๆ
  2. ชื่อมีดชนิดหนึ่ง ปลายแหลมคล้ายมีดเหน็บ แต่สั้นกว่า ด้ามยาวและงอน

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຕອກ (ตอก)

คำกริยา[แก้ไข]

ตอก (คำอาการนาม การตอก)

  1. แตก, ทำให้แตก
    ตอกไข่ไก่

คำนาม[แก้ไข]

ตอก

  1. เรียกข้าวเปลือกข้าวเจ้าที่เอามาคั่วให้แตกบานเป็นดอก ว่า ข้าวตอก