ตอก

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ตอก
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	dtɔ̀ɔk
	ราชบัณฑิตยสภา	tok
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/tɔːk̚˨˩/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *toːkᴰ; ร่วมเชื้อสายกับลาว ຕອກ (ตอก), คำเมือง ᨲᩬᨠ (ตอก), เขิน ᨲᩬᨠ (ตอก), ไทลื้อ ᦎᦸᧅᧈ (ต่อ̂ก), ไทดำ ꪔꪮꪀ (ตอก), ไทใหญ่ တွၵ်ႇ (ต่อ̂ก), อาหม 𑜄𑜨𑜀𑜫 (ตอ̂ก์), ภาษาจ้วง dog

คำกริยา

ตอก (คำอาการนาม การตอก)

1. เอาค้อนหรือสิ่งอื่นตีตะปูหรือหลักเป็นต้นให้เข้าไป
2. (ภาษาปาก, สแลง) มีเพศสัมพันธ์

   สาวสุดทน ข้างห้องตอกกันดังสนั่น 4 คืนติด

รากศัพท์ 2

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *b.twuːkᴰ; เทียบจีนเก่า 竹 (OC *tuɡ, “ไผ่”); ร่วมเชื้อสายกับลาว ຕອກ (ตอก), คำเมือง ᨲᩬᨠ (ตอก), เขิน ᨲᩬᨠ (ตอก), ไทลื้อ ᦎᦸᧅᧈ (ต่อ̂ก), ไทใหญ่ တွၵ်ႇ (ต่อ̂ก), อาหม 𑜄𑜨𑜀𑜫 (ตอ̂ก์), ภาษาจ้วงใต้ pyog

คำนาม

ตอก

1. ไม้ไผ่ที่จักเป็นเส้นแบนยาว ขนาดหนาหรือบางตามต้องการ สำหรับผูกมัดหรือสานสิ่งต่าง ๆ
2. ชื่อมีดชนิดหนึ่ง ปลายแหลมคล้ายมีดเหน็บ แต่สั้นกว่า ด้ามยาวและงอน

รากศัพท์ 3

ร่วมเชื้อสายกับลาว ຕອກ (ตอก)

คำกริยา

ตอก (คำอาการนาม การตอก)

1. (ล้าสมัย) แตก, ทำให้แตก

   ตอกไข่ไก่

คำนาม

ตอก

1. เรียกข้าวเปลือกข้าวเจ้าที่เอามาคั่วให้แตกบานเป็นดอก ว่า ข้าวตอก