หมู

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ หฺมู
สัทอักษรสากล /muː˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰmuːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉ᩠ᨾᩪ(หมู), ภาษาลาว ໝູ(หมู), ภาษาไทลื้อ ᦖᦴ(หฺมู), ภาษาไทดำ ꪢꪴ(หฺมุ), ภาษาไทใหญ่ မူ(มู), ภาษาอาหม 𑜉𑜥(มู), ภาษาจ้วง mou

คำนาม[แก้]

หมู (คำลักษณนาม ตัว)

  1. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิด ในวงศ์ Suidae เป็นสัตว์กีบคู่ ตัวอ้วน จมูกและปากยื่นยาว ปลายจมูกบานใช้สำหรับดุนดินหาอาหาร อาการเช่นนี้เรียกว่า ดุด ขนลำตัวแข็งอาจยาวหรือสั้น มีเขี้ยว 2 คู่ กินทั้งพืชและสัตว์ มีทั้งที่เป็นสัตว์เลี้ยงและที่เป็นสัตว์ป่า หาอาหารโดยใช้จมูกดุด
  2. (ภาษาปาก) บุคคลที่อาจหลอกหรือเอาชนะได้ง่าย
    นักมวยต่างประเทศคนนี้อย่าไปคิดว่าหมูนะ
คำพ้องความหมาย[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

คำคุณศัพท์[แก้]

หมู (คำอาการนาม ความหมู)

  1. (ภาษาปาก) ง่าย, สะดวก
    เขาเลือกทำแต่งานหมู

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

หมู (คำอาการนาม ความหมู)

  1. (ภาษาปาก) ง่าย, สะดวก
    วิชาคำนวณสำหรับเขาแล้วหมูมาก
คำพ้องความหมาย[แก้]