ขน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ขน
สัทอักษรสากล /kʰon˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *q.pɯlᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂົນ(ข็น), ภาษาไทลื้อ ᦃᦳᧃ(ฃุน), ภาษาไทใหญ่ ၶူၼ်(ขูน), ภาษาอาหม 𑜁𑜤𑜃𑜫(ขุน์), ภาษาจ้วง bwn

คำนาม[แก้]

ขน

  1. สิ่งที่เป็นเส้นขึ้นตามผิวหนังคนและสัตว์ และใช้ตลอดไปจนถึงที่ขึ้นบนผิวต้นไม้ ผลไม้ ใบไม้ และอื่น ๆ, ราชาศัพท์ว่า พระโลมา
    ขนตา
    ขนนก
    ขนเม่น

รากศัพท์ 2[แก้]

คำกริยา[แก้]

ขน (คำอาการนาม การขน)

  1. เอาสิ่งของเป็นต้นจำนวนมากจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งโดยบรรทุก หาบ หาม หรือด้วยวิธีอื่น

รากศัพท์ 3[แก้]

คำนาม[แก้]

ขน

  1. (หญ้า~) ชื่อหญ้าชนิด Brachiaria mutica (Forssk.) Stapf ในวงศ์ Gramineae ขึ้นในที่ชื้นและชายน้ำ ข้อ กาบใบ และใบมีขน ใช้เป็นอาหารสัตว์, ปล้องขน ก็เรียก

ภาษาคำเมือง[แก้]

คำกริยา[แก้]

ขน

  1. กรน
    คนนอนหลับขน
    คนนอนหลับกรน