ขน

ดูเพิ่ม: ขัน, ขั้น, ขึ้น, ขืน, ขื่น, ขุน, ขุ่น, ข่น, และ ข้น

ภาษาไทย

รูปแบบอื่น

• ฃน (เลิกใช้, ทุกรากศัพท์)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ขน
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kǒn
	ราชบัณฑิตยสภา	khon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰon˩˩˦/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *q.pɯlᴬ; ร่วมเชื้อสายกับลาว ຂົນ (ข็น), คำเมือง ᨡᩫ᩠ᨶ (ข็‍น), ไทลื้อ ᦃᦳᧃ (ฃุน), ไทดำ ꪶꪄꪙ (โฃน), ไทใหญ่ ၶူၼ် (ขูน), อ่ายตน ၵ︀ုꩫ︀် (ขุน์), อาหม 𑜁𑜤𑜃𑜫 (ขุน์), ปู้อี benl, จ้วง bwn, จ้วงแบบจั่วเจียง koen (“ขน”), จ้วงแบบหนง koan, แสก ปุ๋น

คำนาม

ขน

1. สิ่งที่เป็นเส้นขึ้นตามผิวหนังคนและสัตว์ และใช้ตลอดไปจนถึงที่ขึ้นบนผิวต้นไม้ ผลไม้ ใบไม้ และอื่น ๆ (คำลักษณนาม: เส้น)

   คำพ้องความs: (บนหัว) ผม, โลม, โลมะ, โลมา

   ขนตา

   ขนนก

   ขนเม่น

2. (หญ้า~) ชื่อหญ้าชนิด Brachiaria mutica (Forssk.) Stapf ในวงศ์ Gramineae ขึ้นในที่ชื้นและชายน้ำ ข้อ กาบใบ และใบมีขน ใช้เป็นอาหารสัตว์, ปล้องขน ก็เรียก

คำแปลภาษาอื่น

สิ่งที่เป็นเส้นขึ้นตามผิว

• ไทใหญ่: ၶူၼ် (shn) (ขูน)
• ลาว: ຂົນ (lo) (ข็น)
• อังกฤษ: hair (en) (แฮร์), fur (en) (เฟอร์)

รากศัพท์ 2

ร่วมเชื้อสายกับลาว ຂົນ (ข็น), คำเมือง ᨡᩫ᩠ᨶ (ข็‍น), แสก ขุ่น, จ้วงแบบจั่วเจียง konz, จ้วง gonz

คำกริยา

ขน (คำอาการนาม การขน)

1. (สกรรม) เอาสิ่งของเป็นต้นจำนวนมากจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งโดยบรรทุก หาบ หาม หรือด้วยวิธีอื่น

ภาษาคำเมือง

คำกริยา

ขน (คำอาการนาม ก๋ารขน หรือ ก๋านขน)

1. (อกรรม) รูปแบบอื่นของ ᨠᩕᩫ᩠ᨶ (ก‍ร็‍น)