ขุน

ดูเพิ่ม: ขน, ขัน, ขั้น, ขึ้น, ขืน, ขื่น, ขุ่น, ข่น, และ ข้น

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ขุน
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kǔn
	ราชบัณฑิตยสภา	khun
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰun˩˩˦/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

จากจีนยุคกลาง 君 (MC kjun); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨡᩩᩁ (ขุร), ลาว ຂຸນ (ขุน), ไทลื้อ ᦃᦳᧃ (ฃุน), ไทใหญ่ ၶုၼ် (ขุน), ไทใต้คง ᥑᥧᥢᥴ (ฃู๋น), อาหม 𑜁𑜤𑜃𑜫 (ขุน์); เทียบเขมรเก่า ខុណ (ขุณ), เขมร ខុន (ขุน) และ ឃុន (ฆุน)

รูปแบบอื่น

• ฃุน (เลิกใช้)

คำนาม

ขุน

1. ผู้เป็นใหญ่, หัวหน้า
2. (โบราณ) บรรดาศักดิ์ข้าราชการรองจากหลวงลงมา

   ขุนวิจิตรมาตรา

3. (โบราณ) ข้าราชการที่ได้รับพระราชทานสัญญาบัตร ตามปรกติ ต้องมีศักดินาตั้งแต่ 400 ขึ้นไป
4. เรียกหมากรุกตัวสำคัญที่สุด

คำคุณศัพท์

ขุน

1. ใหญ่

   ขุนเขา

   ขุนนาง

รากศัพท์ 2

คำกริยา

ขุน (คำอาการนาม การขุน)

1. ให้อาหารแก่สัตว์เลี้ยง
2. โดยปริยายหมายถึงเลี้ยงดูอย่างดี

ภาษาปักษ์ใต้

คำสรรพนาม

ขุน

1. คุณ

คำพ้องความ

• ขุ่น

อ้างอิง

• “ขุน” ใน Central Southern Thai Dictionary (Kaewkhao, Uthai และ Kiatboonyarit, Tawan: ประเทศไทย: US Peace Corps 1986), หน้าที่ 9