ขุน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย ขุน
สัทอักษรสากล /kʰun˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂຸນ(ขุน), ภาษาไทลื้อ ᦃᦳᧃ(ฃุน), ภาษาไทใหญ่ ၶုၼ်(ขุน), ภาษาอาหม 𑜁𑜤𑜃𑜫(ขุน์)

รูปแบบอื่น[แก้]

คำนาม[แก้]

ขุน

  1. ผู้เป็นใหญ่, หัวหน้า
  2. (โบราณ) บรรดาศักดิ์ข้าราชการรองจากหลวงลงมา
    • ขุนวิจิตรมาตรา
  3. (โบราณ) ข้าราชการที่ได้รับพระราชทานสัญญาบัตร ตามปรกติ ต้องมีศักดินาตั้งแต่ 400 ขึ้นไป
  4. เรียกหมากรุกตัวสำคัญที่สุด

คำคุณศัพท์[แก้]

ขุน

  1. ใหญ่
    • ขุนเขา
    • ขุนนาง

รากศัพท์ 2[แก้]

คำกริยา[แก้]

ขุน (คำอาการนาม การขุน)

  1. ให้อาหารแก่สัตว์เลี้ยง
  2. โดยปริยายหมายถึงเลี้ยงดูอย่างดี