ขม
ภาษาไทย
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | ขม | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | kǒm |
ราชบัณฑิตยสภา | khom | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /kʰom˩˩˦/(สัมผัส) |
รากศัพท์ 1
[แก้ไข]สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *C̬.qɤmᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂົມ (ข็ม), ภาษาไทลื้อ ᦃᦳᧄ (ฃุม), ภาษาไทดำ ꪶꪄꪣ (โฃม), ภาษาไทใหญ่ ၶူမ် (ขูม), ภาษาไทใต้คง ᥑᥨᥛᥴ (โฃ๋ม), ภาษาอาหม 𑜁𑜤𑜪 (ขุํ), ภาษาจ้วง haemz, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง koem, ภาษาแสก กฺั๊ม; เทียบภาษาเบดั้งเดิม *kamᴬ², ภาษาไหลดั้งเดิม *C-ɦəːm
คำคุณศัพท์
[แก้ไข]ขม (คำอาการนาม ความขม)
รากศัพท์ 2
[แก้ไข]คำนาม
[แก้ไข]ขม
- (ผัก~) ชื่อไม้ล้มลุกในสกุล Amaranthus วงศ์ Amaranthaceae มีหลายชนิด เช่น ผักขมหนาม (A. spinosus L.) ลำต้นมีหนาม ใช้ทำยาได้ ผักขมสวน (A. tricolor L.) ผักขมแดง (A. caudatus L.) ใบสีแดง ปลูกเป็นไม้ประดับ, ผักโขม หรือ ผักโหม ก็เรียก
- (หวาย~) ชื่อหวายชนิด Calamus viminalis Willd.
- (บัว~) ชื่อบัวสายพันธุ์หนึ่งในสกุล Nymphaea ดอกเล็ก สีขาว สายกินได้ หัวมีรสขม
รากศัพท์ 3
[แก้ไข]คำนาม
[แก้ไข]ขม