วัน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ วัน
สัทอักษรสากล /wan˧/
คำพ้องเสียง

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ŋwanᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ວັນ(วัน), ภาษาคำเมือง ᩅᩢ᩠ᨶ(วัน), ภาษาไทลื้อ ᦞᧃ(วัน), ภาษาไทใหญ่ ဝၼ်း(วั๊น), ภาษาอาหม 𑜈𑜃𑜫(บน์), ภาษาจ้วง ngoenz, ภาษาปู้อี nguanz

คำนาม[แก้]

วัน

  1. ระยะเวลา 24 ชั่วโมง ตั้งแต่ย่ำรุ่งถึงย่ำรุ่ง หรือตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเที่ยงคืน
    วันเฉลิมพระชนมพรรษาหยุดราชการ 1 วัน
  2. ระยะเวลา 12 ชั่วโมง ตั้งแต่ย่ำรุ่งถึงย่ำค่ำ เรียกว่า กลางวัน, มักเรียกสั้น ๆ ว่า วัน, ตรงข้ามกับ คืน
    เขาไปสัมมนาที่พัทยา 2 วัน 1 คืน
  3. ช่วงเวลากลางวัน
    เช้าขึ้นมาก็รีบไปทำงานทุกวัน
  4. (กฎหมาย) เวลาทำการตามที่ได้กำหนดขึ้นโดยกฎหมาย คำสั่งศาล หรือระเบียบข้อบังคับ หรือเวลาทำการตามปรกติของกิจการนั้นแล้วแต่กรณี (ใช้ในทางคดีความ ในทางราชการ หรือทางธุรกิจการค้า และการอุตสาหกรรม)

ดูเพิ่ม[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

วัน

  1. แมลงวัน

รากศัพท์ 3[แก้]

จากภาษาบาลี วน(ป่าไม้)

คำนาม[แก้]

วัน

  1. ป่าไม้, ดง
    อัมพวัน
    ป่ามะม่วง