ชา

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ชา
สัทอักษรสากล /t͡ɕʰaː˧/
ไฟล์เสียง

รากศัพท์ 1[แก้]

ชา (1)
ชาใบมันหรือชาปัตตาเวีย (4)

จากภาษาจีนกลาง (ฉา, ชา)

คำนาม[แก้]

ชา

  1. ชื่อไม้ต้นขนาดเล็กชนิด Camellia sinensis (L.) Kuntze ในวงศ์ Theaceae ขึ้นตามหุบเขาในเขตร้อน ใบใช้ชงเป็นเครื่องดื่ม, พายัพเรียก เมี่ยง
  2. เครื่องดื่มที่ชงจากใบชาดังกล่าว
  3. ใบไม้หรือดอกไม้แห้งที่ใช้ชงน้ำเป็นเครื่องดื่ม
    ชาดอกคำฝอย
    ชาใบหม่อน
    ชาตะไคร้
  4. ชื่อไม้พุ่มหลายชนิดในหลายวงศ์ ใบเล็ก ที่ใช้เป็นปลูกรั้ว เช่น ชาข่อย (Acalypha siamensis Oliv. ex Gage) ในวงศ์ Euphorbiaceae, ที่นิยมปลูกเป็นไม้ดัด คือ ชาฮกเกี้ยน [Carmona retusa (Vahl) Masam.] ในวงศ์ Boraginaceae และชาใบมัน (Malpighia coccigera L.) ในวงศ์ Malpighiaceae, ชาปัตตาเวีย ก็เรียก

ลูกคำ[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

ชา

  1. (โบราณ) เรียกร้านหรือเรือที่ขายเครื่องหอมต่าง ๆ มีแป้งและน้ำหอมเป็นต้น

รากศัพท์ 3[แก้]

จากภาษาเขมร ជា (ชา, เป็น; สบาย, ไม่ป่วยไข้) [เจีย]

คำกริยา[แก้]

ชา (คำอาการนาม การชา)

  1. เป็น, ให้เป็น
    มนตร์ชากรุงชนะ (คำฉันท์ดุษฎีสังเวยกล่อมช้างของเก่า ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ พ.ศ. 2467)
  2. สบาย, ดี
    ลือชา

รากศัพท์ 4[แก้]

คำกริยา[แก้]

ชา (คำอาการนาม การชา)

  1. หมายไว้, กำหนดไว้, ใช้ประกอบกับคำ กฎ เป็น กำหนดกฎชา
    เอามีดสับชาไว้ที่ประมาณส่วนกลางลำอ้อยในการเล่นค่องอ้อย
  2. สังกัด
    แบ่งปันแผนกหมู่ชา (พระอัยการบานแพนก)

รากศัพท์ 5[แก้]

คำคุณศัพท์[แก้]

ชา (คำอาการนาม ความชา)

  1. อาการที่รู้สึกน้อยกว่าปรกติ เนื่องจากเส้นประสาทรับความรู้สึกถูกกด ถูกตัดขาด หรือถูกสารพิษ
    มือชา
    เท้าชา
  2. (โบราณ) เรียกปลาที่จวนจะตายอยู่แล้วว่า ปลาชา

ลูกคำ[แก้]

ภาษาอีสาน[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาลาว ຊາ (ซา, เอาใจใส่, ว่ากล่าว, บอกสอน, กำกับ)

คำกริยา[แก้]

ชา (อาการนาม การชา) (ซา)

  1. เอาใจใส่, ถือสา มักใช้ในความปฏิเสธ
    อย่าถือคนบ้า อย่าซาคนเมา

อ้างอิง[แก้]

  • ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 372.