ชา
(เปลี่ยนทางจาก น้ำชา)
ภาษาไทย
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | ชา | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | chaa |
ราชบัณฑิตยสภา | cha | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /t͡ɕʰaː˧/(สัมผัส) | |
ไฟล์เสียง |
รากศัพท์ 1
[แก้ไข]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Malpighia_coccigera_001.jpg/200px-Malpighia_coccigera_001.jpg)
สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *ɟaːᴬ, จากภาษาจีนยุคกลาง 茶 (MC drae); ร่วมเชื้อสายกับภาษาจ้วง caz, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง chaz
คำนาม
[แก้ไข]ชา
- ชื่อไม้ต้นขนาดเล็กชนิด Camellia sinensis (L.) Kuntze ในวงศ์ Theaceae ขึ้นตามหุบเขาในเขตร้อน ใบใช้ชงเป็นเครื่องดื่ม, พายัพเรียก เมี่ยง
- ใบไม้หรือดอกไม้แห้งที่ใช้ชงน้ำเป็นเครื่องดื่ม
- ชาดอกคำฝอย
- ชาใบหม่อน
- ชาตะไคร้
- (น้ำ~) เครื่องดื่มที่ชงจากใบชา ใบไม้ ดอกไม้ ดังกล่าว
- ชื่อไม้พุ่มหลายชนิดในหลายวงศ์ ใบเล็ก ที่ใช้เป็นปลูกรั้ว เช่น ชาข่อย (Acalypha siamensis Oliv. ex Gage) ในวงศ์ Euphorbiaceae, ที่นิยมปลูกเป็นไม้ดัด คือ ชาฮกเกี้ยน [Carmona retusa (Vahl) Masam.] ในวงศ์ Boraginaceae และชาใบมัน (Malpighia coccigera L.) ในวงศ์ Malpighiaceae, ชาปัตตาเวีย ก็เรียก
- (ภาษาปาก, สแลง, ขำขัน) เหล้า
ลูกคำ
[แก้ไข]คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]เครื่องดื่มน้ำชา
|
รากศัพท์ 2
[แก้ไข]คำคุณศัพท์
[แก้ไข]ชา (คำอาการนาม ความชา)
- อาการที่รู้สึกน้อยกว่าปรกติ เนื่องจากเส้นประสาทรับความรู้สึกถูกกด ถูกตัดขาด หรือถูกสารพิษ
- มือชา
- เท้าชา
- (โบราณ) เรียกปลาที่จวนจะตายอยู่แล้วว่า ปลาชา
รากศัพท์ 3
[แก้ไข]คำนาม
[แก้ไข]ชา
รากศัพท์ 4
[แก้ไข]ยืมมาจากภาษาเขมร ជា (ชา, “เป็น; สบาย, ไม่ป่วยไข้”) [เจีย]
คำกริยา
[แก้ไข]ชา (คำอาการนาม การชา)
- (โบราณ, ร้อยกรอง) เป็น, ให้เป็น
- มนตร์ชากรุงชนะ
- (คำฉันท์ดุษฎีสังเวยกล่อมช้างของเก่า ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ พ.ศ. 2467)
- สบาย, ดี
- ลือชา
รากศัพท์ 5
[แก้ไข]คำกริยา
[แก้ไข]ชา
- (โบราณ) หมายไว้, กำหนดไว้, ใช้ประกอบกับคำ กฎ เป็น กำหนดกฎชา
- เอามีดสับชาไว้ที่ประมาณส่วนกลางลำอ้อยในการเล่นค่องอ้อย
- (โบราณ) สังกัด
- แบ่งปันแผนกหมู่ชา
- (พระอัยการบานแพนก)
ภาษาอีสาน
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]จากภาษาลาว ຊາ (ซา, “เอาใจใส่, ว่ากล่าว, บอกสอน, กำกับ”)
คำกริยา
[แก้ไข]- เอาใจใส่, ถือสา มักใช้ในความปฏิเสธ
- อย่าถือคนบ้า อย่าซาคนเมา
อ้างอิง
[แก้ไข]- ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 372.
หมวดหมู่:
- สัมผัส:ภาษาไทย/aː
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีลิงก์เสียง
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- Pages with nonstandard L2 headings
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- ศัพท์ภาษาไทยที่เป็นภาษาปาก
- สแลงภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่ขำขัน
- จีนกลาง terms with redundant transliterations
- หน้าที่มีลิงก์แดงภาษาพม่า/t+
- แมนจู terms with redundant transliterations
- อังกฤษ translations
- คำคุณศัพท์ภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีนัยโบราณ
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาเขมร
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาเขมร
- คำกริยาภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่ใช้ในบทร้อยกรอง
- ศัพท์ภาษาอีสานที่รับมาจากภาษาลาว
- คำหลักภาษาอีสาน
- คำกริยาภาษาอีสาน
- th:ชา