เห่า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เห่า
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhào
ราชบัณฑิตยสภาhao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/haw˨˩/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰrawᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເຫົ່າ (เห็่า), ภาษาไทใหญ่ ႁဝ်ႇ (ห่ว), ภาษาอาหม 𑜑𑜧 (หว์), ภาษาจ้วง raeuq

คำกริยา[แก้ไข]

เห่า (คำอาการนาม การเห่า)

  1. อาการส่งเสียงสั้นของหมา
  2. พูด (ใช้ในเชิงดูถูก)

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເຫົ່າ (เห็่า), ภาษาไทใหญ่ ႁဝ်ႇ (ห่ว)

คำนาม[แก้ไข]

เห่า

  1. ชื่องูพิษรุนแรงขนาดกลาง ในสกุล Naja วงศ์ Elapidae ขนาดยาวประมาณ 1.3-2 เมตร พบหลายสีต่างกันไปในแต่ละตัว เช่น ดำ น้ำตาล เขียวอมเทา เหลืองหม่น บางตัวมีลายสีขาวและบางตัวไม่มีลาย สามารถยกตัวท่อนหัวตั้งขึ้นและแผ่บริเวณคอกว้างออกได้ เรียกว่า แผ่แม่เบี้ย ขณะแผ่แม่เบี้ยจะเห็นลายดอกจันบริเวณกลางหัวด้านหลัง ทำเสียงขู่พ่นลมออกทางจมูกดังฟู่อาศัยอยู่ตามที่ลุ่ม กินหนู กบ เขียด ลูกไก่ ในประเทศที่พบแล้ว มี 3 ชนิด คือ เห่าไทย (N. kaouthia Lesson) ส่วนตัวที่มีสีคล้ำ เรียก เห่าหม้อ, เห่าด่างพ่นพิษ (N. siamensis Laurenti) และเห่าทองพ่นพิษ (N. sumatrana Müller) ซึ่งสามารถพ่นฉีดพิษออกจากเขี้ยวพิษได้