กระแจะ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์กฺระ-แจะ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgrà-jɛ̀
ราชบัณฑิตยสภาkra-chae
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kra˨˩.t͡ɕɛʔ˨˩/()

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

กระแจะ

  1. ผงเครื่องหอมต่าง ๆ ที่ประสมกันสำหรับทา เจิม หรืออบผ้า โดยปรกติมีเครื่องประสมคือ ไม้จันทน์ แก่นไม้หอม ชะมดเชียง หญ้าฝรั่น

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

กระแจะ

  1. ไม้ต้นขนาดเล็กชนิด Naringi crenulata ในวงศ์ส้ม (Rutaceae) ขึ้นในป่าเบญจพรรณ ต้นและกิ่งมีหนาม เปลือกขรุขระสีเทา ดอกเล็กสีขาวเป็นช่อสั้น ยาวประมาณสองเซนติเมตร กลิ่นหอมอ่อน ท่อนไม้ฝนกับน้ำใช้เป็นเครื่องประทินผิว รากใช้ทำยา
คำพ้องความ[แก้ไข]
ดูเพิ่ม[แก้ไข]

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

กระแจะ

  1. รูปปลอกเหล็กสำหรับจับช้างดุ ทางปลายสัณฐานปากเปิดอย่างคีมคีบเบ้าทองเหลือง มีกำลังหดตัวให้ปลายจดเข้าหากันได้ ที่ริมปากมีงาแซงทำด้วยเหล็กปลายแหลมข้างละอัน ที่โคนปลอกมีที่สำหรับสวมคันไม้ไผ่ที่ทะลวงให้กลวง ร้อยเชือกซึ่งผูกจากปลอกลอดออกมาจากคันไม้ ใช้สำหรับพุ่งเข้าไปเกาะขาช้างข้างใดข้างหนึ่งไว้ เมื่อเกาะได้แล้ว โรยปลายไปผูกกับขอนไม้ไว้เพื่อช้างจะได้ลาก ช้างกำลังดุก็ลากไป งาแซงก็จะฝังลึกเข้าไปทุกทีจนไม่สามารถจะก้าวขาได้ ก็เป็นอันจับได้

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

กระแจะ

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨠᩕᨧᩯᩡ (กรแจะ, ต้นกระแจะ; โซ่เหล็กทำเป็นปลอกสวมเท้าช้าง)